Privacy Policies

29 APRIL: Bonjour vazaha!
 

29 april: een zeer hartelijk welkom!

Ik maakte deze reis met Rob de Wit, lid van de ouderraad van het Aloysius College.

De heenreis verliep niet echt gladjes. We liepen in Parijs anderhalf uur vertraging op. Verder was de vlucht prima. Omdat het zo helder was hadden we een prachtig uitzicht op de Alpen. Er lag ontzettend veel sneeuw.

We arriveerden ruim anderhalf uur te laat en raakten ook nog een uur kwijt aan het regelen van visa voor ons paspoort. Voor dat je je paspoort kunt laten stempelen, moeten er zegels in voor het visum. De volgende keer moeten we dus echt eerst die zegels halen, want dat kostte erg veel tijd. Het was trouwens geen kleinigheid met het paspoort door de controle te komen: door een indrukwekkend personage in uniform werd over de zegels een stempel gezet en een volgende functionaris las het nog eens allemaal goed na. Een derde figuur voorzag het stempel daarna van een handtekening.

Eenmaal door de douane troffen we niet alleen onze gastvrouw, madame Louise, met haar twee zoons, Najto en Dinah, en haar dochter Sitaka, maar ook nog een hele delegatie van de school. Wel twintig man/vrouw en kind! Omdat één van de kinderen zich onmiddellijk meester maakte van de koffer van Rob, raakte Rob in lichte paniek: hij dacht dat een zwerfkind er met zijn koffer vandoor ging.
Inmiddels was het één uur. Het gezelschap had vier uur op ons gewacht.
De reis naar Ampahidralampo verliep voorspoedig, maar duurde erg lang omdat het hevig had geregend. Het gezelschap in de bus, een taxi-brousse (dat is een minibusje met vijfentwintig zitplaatsen) amuseerde zich goed en begon te zingen. Het schijnt dat wij om half drie in bed lagen. Ik kan me er niet veel van herinneren. Voordat we naar bed gingen deelden we cadeaus uit aan de familie. Voor docteur Roland, de man van madame Louise, had ik een mooie polo meegebracht, die ik voor slechts vijf euro op de Goudse markt had gekocht. Hij was er reuze blij mee.

30 april: Wilhelmus van Nassouwe!

De ochtend begon gelukkig pas om acht uur. Op het terrein van de school troffen we Corine Dikkers en Inge Schrama. Zij hebben net hun studie aan de universiteit in Delft afgemaakt en via een docent op het Aloysius College zijn ze met mij in contact gekomen. Ze wilden graag iets doen in een ontwikkelingsland voordat ze aan hun carrière begonnen en in Ampahidralampo konden ze zo terecht. Ze hadden 6000 euro geld ingezameld om een grote kantine te bouwen met er bovenop een gastverblijf en toen wij er kwamen waren ze pas vier weken bezig, maar de bouw vorderde goed. Ze hadden veertien man aan het werk! Voor 6000 euro kun je hier echt een heel erg degelijk gebouw neerzetten.

Wij werden uitgenodigd deel te nemen aan de dagopening. De leerlingen van de school hesen de vlag en zongen het volkslied. Als tegenprestatie moesten wij het Wilhelmus zingen. Het bleek dat wij geen van vieren de woorden van het eerste couplet goed kenden. Eigenlijk wel een beetje een genante vertoning en dat nog wel op koninginnedag!

Na het ontbijt gingen Rob en ik in het gezelschap van Njato met de taxi-brousse naar de hoofdstad Antananarivo (ook wel kortweg Tana genoemd) om geld te wisselen en schoolspullen te kopen voor Manjakasoa, één van de dorpen waar we het afgelopen jaar bezig zijn geweest met de renovatie van de twee schoolgebouwen.
Nadat we een grote doos met spullen hadden gekocht en geld hadden gewisseld ( 1 euro is nu 2376 ariary), gingen we lekker eten op een terrasje. Het stortregende, maar we bleven droog onder de parasol.

Na de terugreis met de taxi-brousse (een ritje kost 1000 ariary, dat is ongeveer veertig cent) maakten we een wandeling naar het paradijselijke dorpje dat twee kilometer van Ampahidralampo ligt en met Ampahidralampo is verbonden door middel van een landweggetje. Langs het weggetje zagen we een aantal mannen met spaden zand uit een beek overhevelen in emmers. Die emmers werden geleegd op een grote hoop langs het weggetje. Later bleek dat het zand werd gebruikt voor het beton voor de kantine van Inge en Corine.

In het dorp zijn een aantal zijdewerkplaatsen. We bezochten er een stuk of vier. Eén vrouw toonde ons een groot aantal zijderupsen die krioelden op frambozenbladeren in de vensterbanken van haar huisje.
 

de meeste kinderen helpen een handje mee in het gezin