Privacy Policies

3 mei: een vrolijk feest in Manjakasoa

Rob vertrok heel vroeg naar één van de natuurreservaten. Zijn verslag is aan mijn verhaal toegevoegd.
Om kwart over acht gingen Renard, Louise, Inge, Corine en ik naar Ambatomainty. Anjozorofady en Manjakasoa.

In Ambatomainty waren ze verrast ons te zien. Ze wisten wel dat mijn bezoek omstreeks deze periode zou plaatsvinden, maar niet wanneer precies. Ze zijn hier met twee onderwijzers en 73 leerlingen in een gebouw dat er van buiten goed uitziet, maar het plafond komt naar beneden. Volgens Corine is het plafond domweg te zwaar omdat men tussen het golfplaten dak en het pafond heel veel bamboe met klei heeft gestopt. Door lekkages in het golfplaten dak zijn klei en bamboe nat, en dus zwaar, geworden. Volgens Corine is de oplossing simpel: gewoon het plafond verwijderen -het is helemaal niet nodig, want het is een hoog gebouw- en de lekkende dakplaten vervangen.
We lieten weer ballonnen los en de kinderen draafden er weer schaterend achteraan. Dit wordt een traditie!

Anjozorofady was ernstig: er staan twee schoolgebouwen uit 1960 en ze zijn in zeer slechte staat. Het stinkt er ongelofelijk naar souris sauvage (vleermuis) en hier en daar groeien er varens op de buitenmuur. Hier moet echt iets gebeuren. Ze hebben hier vijf onderwijzers op 150 leerlingen, op zich geen slechte score, maar de omstandigheden waarin de lessen plaatsvinden zijn erbarmelijk. We moeten Njato maar snel om een offerte vragen.
Ballonnen en gezang maakten ook dit bezoek toch weer tot een vrolijk gebeuren.

Hierna ging het over zeer hobbelige, steile bergwegen met echt énorme kuilen in de richting van Manjakasoa. Hier en daar zag je dat men bezig was, of bezig was geweest, afwatering langs de weg aan te brengen. Om onduidelijke redenen werd er niet gewerkt of was het werk gestaakt. Misschien was het geld op?
Het laatste deel van de weg naar Manjakasoa is puur cross-country. Met een gewone auto kun je hier echt nier rijden, je hebt dus een four wheel drive nodig en die hadden we, voor 54 euro per dag (exclusief benzine, maar inclusief chauffeur).
Toen we Manjakasoa naderden zagen we dat het hele dorp op de uitkijk stond. Manjakasoa ligt op een berg en ze konden ons al van verre zien aankomen omdat we zoveel stof verspreidden. Bovendien waren we de dag ervoor in Sadabe de vrouw van de directeur tegen gekomen, dus ze wisten dat we kwamen. In Manjakasoa zijn drie onderwijzers en 138 kinderen. De kinderen zijn verdeeld over drie klassen; één klas telt 64 leerlingen van verschillende niveaus. Dat is ook hier geen kleinigheid.
 

In Manjakasoa hebben we het afgelopen jaar een paar heel goede dingen gedaan. We hebben een muur gebouwd om de modder tegen te houden die in dit door erosie geteisterde dorp bij hevige regenval in grote hoeveelheden naar beneden spoelt, het schoolplein op. Ook hebben we de twee schoolgebouwen volledig gerenoveerd.
De ontvangst was overweldigend, zoals altijd als de mensen het gevoel hebben dat we veel voor ze hebben gedaan.
Toen we vlakbij het schoolplein stopten steeg er een gejuich op. We kregen een rondleiding en waren onder de indruk van de prachtige staat waarin de schoolgebouwen verkeerden. Ze waren geheel voorzien van nieuwe meubelen die de ouders zelf hadden gemaakt. Je ziet dat de mensen in dit dorp zich erg bij het onderwijs en bij hun dorp betrokken voelen. Heel anders dan in Beloha, waar de mensen veel lethargischer zijn.
 

De muur die wij hebben gebouwd is opgetrokken uit keitjes en bestaat uit twee delen die van elkaar zijn gescheiden door middel van een monumentale trap. Langs de bovenkant van de muur heeft men bloemen en planten geplant. Het ziet er mooi en verzorgd uit.

We waren onder de indruk van de gemotiveerde onderwijzers en de vreugde die iedereen uitstraalde. Ze waren enorm blij met de bal die we hadden meegebracht.

Tot ons grote genoegen troffen we ook hier schoolboeken aan. Dat is een goede daad van de regering: alle scholen beschikken nu over boeken voor de leerlingen. Dat is een stuk handiger dan vroeger, toen alleen de onderwijzers een boek hadden.

Wij hadden voor elk kind een schrift en een balpen bij ons en ook nog krijtjes, kleurpotloden, schetsboeken en klei. Dat laatste was helemaal bijzonder: de door mij geknede zwaan oogstte grote bewondering. Ze hadden zoiets nog nooit gezien. In elke klas waar we kwamen was het feest. Eén klas zong uit volle borst het Malagassische volkslied. Prachtig!

Inge en Corine hadden speelkaarten, dobbelstenen en een frisby meegebracht en hielden een frisby-demonsttatie waar aan al gauw een onderwijzer deelnam. Het spel werd door een paar kinderen overgenomen.
 

De muur die wij hebben gebouwd is opgetrokken uit keitjes en bestaat uit twee delen die van elkaar zijn gescheiden door middel van een monumentale trap. Langs de bovenkant van de muur heeft men bloemen en planten geplant. Het ziet er mooi en verzorgd uit.

We waren onder de indruk van de gemotiveerde onderwijzers en de vreugde die iedereen uitstraalde. Ze waren enorm blij met de bal die we hadden meegebracht.

Tot ons grote genoegen troffen we ook hier schoolboeken aan. Dat is een goede daad van de regering: alle scholen beschikken nu over boeken voor de leerlingen. Dat is een stuk handiger dan vroeger, toen alleen de onderwijzers een boek hadden.

Wij hadden voor elk kind een schrift en een balpen bij ons en ook nog krijtjes, kleurpotloden, schetsboeken en klei. Dat laatste was helemaal bijzonder: de door mij geknede zwaan oogstte grote bewondering. Ze hadden zoiets nog nooit gezien. In elke klas waar we kwamen was het feest. Eén klas zong uit volle borst het Malagassische volkslied. Prachtig!

Inge en Corine hadden speelkaarten, dobbelstenen en een frisby meegebracht en hielden een frisby-demonsttatie waar aan al gauw een onderwijzer deelnam. Het spel werd door een paar kinderen overgenomen.
 

Terug in Talata rekende ik af met de chauffeur en ging op zoek naar zuster Marie Bernard, die ik immers nog zou bezoeken. Het was nog te vroeg. De lessen waren nog niet afgelopen. We werden door een leerling een klas binnengeroepen. Daar deed ik met behulp van Inge en Corine, een Engels lesje. Samen met de kinderen zongen we Row, row, row your boat.
Toen het vier uur was gingen we op zoek naar de zuster.
Eerst troffen we père Philibert, de assistent van père Richard. Hij voegde zich bij ons in het ontvangstkamertje van de school. Even later kwam Marie Bernard met limonade en koekjes.
We sloten ons bezoek af met een wandeling naar het achterland van Talata in het gezelschap van de zuster en de pater. Dankzij hun gezelschap konden we de werkplaatsen bekijken waar bamboe meubelen worden gemaakt, een initiatief van père Edouard van een jaar of vijftien terug. Het plan was om de dorpsbewoners op deze manier van enig inkomen te voorzien. Er zijn nu nog steeds een stuk of vijf van deze werkplaatsjes. Bamboe is groen en wordt boven een vuur heet gemaakt om het te kunnen buigen. Ze maken hier vooral kasten. Je betaalt er zo’n tien euro voor.
Inge en Corine hadden binnen een mum van tijd weer zo’n vijftig kinderen om zich heen verzameld. Die meiden zijn ontzettend leuk.

We hadden Renard beloofd dat we in het schemerdonker niet alleen naar huis zouden lopen en hij stond inderdaad voor zijn huis op ons te wachten om ons de drie kilometer naar het centre te begeleiden. Onderweg vroeg Renard mij hem te helpen met het bouwen van een huis met een winkeltje. Hij en zijn vrouw geven allebei les, maar verdienen samen nauwelijks genoeg om te eten. Zijn vrouw is zwanger en zij zouden graag een huisje willen om niet bij de schoonouders te hoeven blijven wonen. Renard vindt dat het onderwijs te vermoeiend is voor zijn vrouw, vandaar het winkeltje. Voor 1200 euro zou hij zowel een huis als een winkeltje kunnen bouwen. Ik probeerde hem uit te leggen dat ik in principe geen individuele mensen help en dat onze hulp gericht is op onderwijs.
Thuis in Ampahidralampo bleek dat mijn kip nog met gebonden voetjes in zijn plastic zak zat. Toen zij eruit werd gehaald en de voetjes waren losgemaakt stond ze wezenloos voor zich uit te staren. In shock! Geen wonder je zult maar een halve dag in een plastic zak moeten doorbrengen.
Bij de maaltijd schoven père Philibert en père Richard aan. Zij waren speciaal gekomen om met mij over de put in Beloha te praten. Ze zeiden dat in het bisdom bekend was wat père Jean had misdaan, vandaar dat hij nu ook geen eigen parochie meer heeft.
Naar aanleiding van mijn opmerking dat zelfs het deurtje van het huisje rond de put stuk was, zeiden ze over de onderwijzers in Beloha dat die niet hebben geleerd dat ze meer moeten doen dan uitsluitend vragen. Ze kunnen zelf ook hun handen wel eens uit hun mouwen steken voor een reparatie. Ze raadden me aan zo snel mogelijk contact op te nemen met de vicaris generaal van het bisdom om de kwestie rond de put op te lossen. Dat doen we morgen.